Our island
With black sheets and white blankets
Intimacy
Cuddling
Sleeping
Laughter
Talking
No one will disturb us
No one exists
Just you, me and our island of warm blankets

Zo heerlijk als het vanmiddag was, zo grijs is het nu. Vanmiddag stonden mijn balkondeuren open en blies een zacht lentebriesje naar binnen. Maar de grijze lucht begint inmiddels te dreigen..

Niet alleen buiten, maar ook binnen hangt er een grijze zware wolk boven mijn hoofd. Termen van mijn studie schieten door mijn hoofd. ADHD, autisme, blinde kinderen, dove kinderen, kinderen met een lichamelijke of een verstandelijke handicap, dyslexie, dyscalculie of toch hoogbegaafd? Het is verbazend hoeveel (kleine of grote) problemen kinderen kunnen hebben. Nu maar hopen dat het leren morgen zijn vruchten afwerpt. Wish me luck!

De lentetijd is weer begonnen.
De lente heeft iets magisch.
De zon schijnt en liefde hangt in de lucht.
Mijn lentekriebels zijn er weer.
Naast mijn lieve krullenbol wakker worden.
Zijn lach, zijn lieve ogen.
Lachen om de stomste dingen.
Het klopt.

Maar waarom hangen er dan donkere wolken boven mij.
Niet door de liefde, dat zeker niet.
Het ziet er zeer rooskleurig uit.
Maar toch kan ik niet met volle teugen genieten.
Achterhaalt het verleden me weer?
Of ben ik bang mezelf te verliezen?
Om me volledig te geven?
Bang gekwetst achter te blijven..?

Ik verdwijn in de boeken.
Loop achter de feiten aan.
Mijn leven gaat als een waas voorbij.
Dwalend tussen heden en verleden.
Zoek ik mijn weg.
Zodat ik hopelijk binnenkort in de zevende hemel terecht kom.

Wat een heerlijke afgelopen paar dagen! Maandag kwam Suus onverwacht slapen. Gewoon op ons eigen tempo leuke dingen gedaan, afgewisseld met schoolwerk. Dinsdagochtend samen croissantjes gemaakt en daarmee gebruncht.

Dinsdagmiddag de hele middag in de Muzetuin gelegen. Heerlijk in het zonnetje, met een leuk gezelschap. Samen naar dansende mensen kijken, of naar een groepje dat muziek zit te maken. Ondertussen elkaar vervelen, knuffelen en kusjes geven. Ik had zo nog uren kunnen blijven liggen.

Woensdag met de trein naar Nijmegen. Daar geluncht en gewinkeld en natuurlijk ook weer lekker in het zonnetje gezeten. Dit keer met ijsje. Daarna dezelfde reis weer terug.

Vandaag heb ik ‘s ochtends lekker getut. Gewoon treuzelen, omdat het kan. Om half 1 had ik voor het eerst rijles. Ik vond het eigenlijk best eng, ik was steeds bang dat ik iets verkeerds deed. Maar na 3 kwartier begon ik het leuk te vinden en tegen de tijd dat ik thuis was, wilde ik dat het nog langer duurde. Daarna zei mijn moeder waarom kom je niet even in de tuin zitten, het is heerlijk. En ze had gelijk, ik heb bijna een uur in mijn bikini gelegen een poging tot bruin worden. Na een uurtje vond ik het tijd voor mijn boeken, dus ben ik op bed gaan leren. Mijn eiland van warme en zachte dekens. Dan vind ik het niet eens zo erg om er mee bezig te zijn.

Echt, wat heerlijk! Ik kan niet wachten op vakantie. Gewoon leuke dingen doen, van het zonnetje genieten enzovoorts. Al moet ik zeggen dat ik leren op deze manier ook niet erg vind, zolang het maar afgewisseld wordt met leuke dingen.

Heeft u er ook zo’n hekel aan als uw hond de poep van een andere hond op eet. Bij de De Wereld Draait Door gaven ze de oplossing. Alleen vulde ik het goede antwoord in, net voordat deze in het programma onthult werd. Waarbij mijn ouders mij heel erg vreemd aankeken, van hoe weet jij dxe1t nou weer. Ja, dames en heren, als uw hond daar last van heeft, voer hem eierkoeken van de bakker! Niet van de supermarkt, want die helpen niet. Zo steek je toch nog dingen op bij de bakker.

Precies een jaar is het geleden, zat ik op dit tijdstip bij mijn oma te waken. Maar het voelt nog als de dag van gisteren. Ik weet het nog zo goed. Je ademhaling veranderde en als ik die niet had opgemerkt, was je zonder dat wij het doorhadden gegaan. Nog een paar keer kwam je even terug, tot dat je je laatste adem uitblies. Oma, het was beter zo, je had zoveel pijn. Maar je wordt zo gemist hier, nog elke dag.

Witte donderdag. De dag van licht. Het licht dat jij zo graag wilde zien en de laatste maanden naar verlangde. Een perfecte dag, als je dan toch moest gaan. En nog frappanter was, het feit dat het sneeuwde op de dag van de crematie. Niet een paar vlokjes, nee echt een paar uur mooie vlokken. Zelfs als je er niet meer bent, heb je de touwtjes nog in handen. Hierdoor kwamen twee neven van je te laat, waardoor mijn twee neven aan de kist stonden. Twee vriendelijke reuzen aan de kist van mijn oma, wat een mooi en fijn gezicht was dat. Om een vriendelijk bekend gezicht te zien. Zoals mama het graag wilde, maar mijn tante daarentegen niet. Was dat toeval, nee dat geloof ik niet. Tot het einde bleef je alles piekfijn verzorgen.

Bedankt oma, voor alle mooie jaren en uren geduld terwijl je met ons aan het knutselen was. En met trots zal ik onze avontuurlijkheid, eigenwijsheid en liefde voor dansen voort blijven zetten.

Ps. het is raar om geen opa’s of oma’s meer te hebben, koester ze zolang je ze hebt!

Het is zeven uur en ik besluit om mijn ogen rust te gunnen en haal mijn make-up eraf. Ook heb ik erg veel behoefte om mijn pyjama aan te trekken, niet omdat ik ga slapen, maar gewoon omdat ik daar zin in heb. Uit mijn stapel CD’s kies ik Racoon en zet dat op de achtergrond op. Ik pak mijn spullen en ga op bed zitten/liggen. En verdwijn in de wereld van moeilijke theoriexebn en ideexebn. Niet alleen denk ik na over het thema ‘Rede en religie’ waarin ik over twee maanden examen doe. Ook kijk ik terug naar mezelf. Ik heb mijn ‘oude’ kracht weer terug. Nu ik de hobbel Spaanse literatuur voorbij ben, merk ik bij mezelf dat ik weer goed bezig ben aan school. Terwijl ik dat steeds uitstelde en vond dat ik de rest maar moest wachten tot ik dat af had. Na een uurtje hou ik het voor gezien. En beloon ik mezelf met een uurtje Grey’s anatomy. Daarna lees ik nog een hoofdstukje kunstgeschiedenis en ga ik met een zelfvoldaan gevoel slapen.

De Gouden Eeuw, een tijd van welvaart, bloei van de handel, maar ook een tijd van pruiken met luizen, veel te veel poeder en stinkende mensen. Zelfs de Zilveren en Diamenten eeuwen zijn niet goed genoeg voor ons. The Suuszies Century. Our time to shine!

Wat wat betreft het idee van ruilhandel, lijkt met dat een heel goed plan. Beetje bij beetje ruilen we, totdat we evenveel van onszelf houden als van elkaar.

Wat een baaldag zeg! Alles zat tegen en ging mis voor mijn gevoel. En ik ergerde me aan de kleinste dingen. Wat kunnen mensen toch zo zeuren. Ik was stront chagerijnig en ergerde me aan alles en iedereen. Uitzonderingen daar gelaten.

Maar dan kom je bij dansles en heb je een Belgische invalster, waar alleen al het accent leuk van is. En naarmate zij een pittig dansprogramma op de rol heeft staan voor je, voel je je concentratie toenemen. Langzaam maar zeker, zonder dat je het door hebt vloeit alle narigheid weg. En na de dansles in de auto terug voel je je ontspannen. Echt ontspannen. En zing je mee met de liedjes op radio die je wel/niet kent.

Daarna kun je weer genieten van de kleine dingen in het leven. En ga je vol goede moed begin je weer aan de berg huiswerk. Ik heb er weer vertrouwen in.

Kon ik maar wat vaker dansen.

Eindelijk, de zon schijnt, de temperatuur schiet omhoog, de vogeltjes fluiten en de bloemen en planten schieten in knop. Het werd tijd, de winterdip had wel weer lang genoeg geduurd. Want een strenge winter, die hebben we gehad. Op naar een hopelijk mooie lente.

En tegelijkertijd heb ik voor het eerste sinds tijden lentekriebels. Mijn kamer moest netjes, ik trek andere kleren uit de kast en geniet van de zon. En hoe kan ik dat het beste doen? Juist, met een dubbel effect! Niet alleen de lente, maar ook jij speelt een rol. You make my day(s).  Ik heb het geprobeerd te verdringen, maar het lukt me niet. Wetende dat het niet kan, geniet ik toch van onze gesprekken. En droom zo nu en dan weg over jou. Maakt iets wat off limit is, het niet juist nog een stukje aantrekkelijker? Ik weet het niet, de situatie is erg verwarrend. Maar ondertussen geniet ik met volle teugen van de momenten waarop je me laat stralen.