De lentetijd is weer begonnen.
De lente heeft iets magisch.
De zon schijnt en liefde hangt in de lucht.
Mijn lentekriebels zijn er weer.
Naast mijn lieve krullenbol wakker worden.
Zijn lach, zijn lieve ogen.
Lachen om de stomste dingen.
Het klopt.

Maar waarom hangen er dan donkere wolken boven mij.
Niet door de liefde, dat zeker niet.
Het ziet er zeer rooskleurig uit.
Maar toch kan ik niet met volle teugen genieten.
Achterhaalt het verleden me weer?
Of ben ik bang mezelf te verliezen?
Om me volledig te geven?
Bang gekwetst achter te blijven..?

Ik verdwijn in de boeken.
Loop achter de feiten aan.
Mijn leven gaat als een waas voorbij.
Dwalend tussen heden en verleden.
Zoek ik mijn weg.
Zodat ik hopelijk binnenkort in de zevende hemel terecht kom.